Een echte Spoor-familie: 'Leuk als je zoon in je voetsporen treedt'

Als zelfs Chantal Janzen met haar cameraploeg een kijkje komt nemen, kun je niet meer ontkennen dat het bijzonder is dat maar liefst vier familieleden uit het gezin El Bouchehati bij NS werken. Toch blijven vader Mohamed (senior) en zoon Mohamed (junior) nuchter en bescheiden als we hen vragen naar hun werk bij het spoor.

De foto's zijn genomen vóór de nieuwe maatregelen van 6 november.

'Drie van mijn vier kinderen werken ook bij NS: mijn oudste zoon en oudste dochter beiden als hoofdconducteur en mijn jongste zoon bij Veiligheid & Service. Mijn jongste dochter is ook goed terechtgekomen hoor, zij heeft rechten gestudeerd!’, lacht Mohamed senior, trotse vader en machinist bij NS. ‘Het is mooi dat ik mijn kinderen heb gemotiveerd om bij NS te werken, het komt vaker voor. NS kan als werkgever nu eenmaal veel betekenen en ze staan open voor een gemengd gezelschap. Ze kijken niet naar afkomst, leeftijd, gender of seksuele geaardheid: NS faciliteert ambities. Als je maar wil, word je overal bij geholpen. Je krijgt verantwoordelijkheid, vertrouwen, vrijheid, goed betaald. Natuurlijk, mijn kinderen hebben hun vader vroeger nooit chagrijnig naar hun werk zien gaan. Maar ik wil mezelf niet op de borst kloppen. NS is een fantastische werkgever. Ik werk hier al veertig jaar en zou er zo nog veertig jaar aan vast kunnen plakken.’

In de luiers

Mohamed junior: ‘Als klein jochie ging ik soms met mijn vader mee op pad tijdens vakanties en we mochten als kind altijd vrij met de trein reizen. Er zijn collega’s die ik nu weleens de kop gek maak, die mij nog in de luiers hebben gekend. Toch had ik niet meteen bedacht bij NS te gaan werken. Ik werkte eerst in de sales en toen ik iets anders zocht spoorde mijn vrouw mij aan bij NS te solliciteren. Mijn vader vertelde ik het pas toen ik al een paar gesprekken achter de rug had, ik wilde het op eigen kracht doen. Mijn vader was trots toen ik het hem vertelde, maar vooral gerustgesteld omdat hij wist dat ik bij NS in een warm gespreid bedje terecht zou komen. Mijn werk als hoofdconducteur past bij me: geen dag is hetzelfde door de afwisseling van omgeving, het klantcontact, het schakelen bij calamiteiten.’

Welkom

‘Het is altijd leuk als een kind in je voetsporen treedt. Maar voor mij als vader is het vooral belangrijk dat mijn kinderen zekerheid hebben. Mijn zekerheid was NS, die wilde ik met ze delen. Ik ben op jonge leeftijd vanuit Marokko naar Nederland gekomen, daar heb ik een zekere bewijsdrang en een hang naar zekerheid aan overgehouden. En ik vond het belangrijk dat NS je het gevoel geeft welkom te zijn. Toen ik met een diploma op zak ging solliciteren, werd het gesprek vaak afgekapt zodra ze mijn naam hoorden. Dat was vervelend om mee te maken. Een kennis zei uiteindelijk: “Mo, kom hier bij NS werken” en daar heb ik nooit spijt van gehad. Misschien heb ik door die ervaring onbewust aan mijn kinderen getrokken om bij NS te komen, want dat heeft wel een tijd lang mijn leven beïnvloed. Wat maakte mij nou zo anders? Uiteindelijk ben ik net zo Nederlands als mijn buurman Harry. Ik heb mijn kinderen heel erg vrij opgevoed, als familie zijn we open en transparant naar elkaar. Ik vond het belangrijk dat ze zelfstandig zouden zijn, maar ook samen konden werken en leven. En dat is gelukt: ze staan allemaal midden in de maatschappij. Ik ben trots op Mo’s gedrevenheid, eerlijkheid en betrokkenheid: hij is enorm begaan met het welzijn van de reizigers.’

Van papa naar meester

Mohamed junior: ‘Mijn vader was al zo jong in Nederland: hij is eerstegeneratiemigrant qua jaren hier, tweede generatie in leeftijd. Hij wist als vader altijd wat er in de wereld speelde en bleef in gesprek, ook als ik bijvoorbeeld een keer wat later thuiskwam. Ik waardeer zijn oprechtheid en discipline. “Waar een wil is, is een weg”, dat is typisch mijn vader. Collega’s spreken hoog over paps eerlijkheid, daar ben ik trots op. Natuurlijk vraag ik hem weleens: “Hoe zou jij dat doen?” Ik heb geleerd te relativeren en te reflecteren. Dat komt in mijn werk goed van pas, bijvoorbeeld bij agressieve passagiers. Als we samen dienst hebben, zoeken we elkaar even op. Dan praten we wat of maken we een selfie om naar de familie te sturen. Vroeger heb ik met pap veel van de trein gezien, nu noem ik hem als hoofdconducteur “meester” in de trein, net zoals elke andere machinist. Soms hoor ik mezelf tegen mijn kinderen zeggen: “Vallen, opstaan en weer doorgaan” en dan denk ik met een grijns: pas nou op, je bent net je vader.’

Verhalen van mensen

‘Je maakt van alles mee in de trein’, vervolgt junior. ‘Zo zat er laatst een vrouw in de coupé die net moeder was geworden. Haar kleine baby was veel aan het huilen en ze kreeg hem niet stil. Het was warm en ik zag dat ze in paniek raakte, veel mensen keken naar haar. Op een gegeven moment ben ik ernaartoe gegaan en heb ik de baby even overgenomen. Hij had wat rust nodig en was snel stil, zo kon de moeder even op adem komen. Dat is ook belangrijk in ons werk.’ Mohamed senior herkent dat: ‘Als we even een paar minuten stilstaan, stap ik altijd uit de cabine. Dan duurt het niet lang voor ik in gesprek ben met reizigers. Mensen willen hun verhaal kwijt, hè. Voor corona liep er een keer een jongetje met me mee, hij wilde alles weten over de trein. Het mag eigenlijk niet, maar toen we bij de cabine aanbeland waren vroeg ik of hij even binnen wilde kijken. Nou, hij was zo, zo blij! Daar doe je het voor, kinderen doen wat met je.’

Wil je ook bijdragen aan het bereikbaar houden van Nederland? De reis van morgen begint bij jou.

Tekst: Janneke Grootings. Beeld: Saskia Lelieveld.

Bekijk ook:

STEDENGIDS ANTWERPEN

NIEUWE DIENSTREGELING

STEDENGIDS MAASTRICHT

Deel via: